İnternet insanın söz deməyə nə qədər ehtiyacı olduğunu aşkarladı. Az-çox savad sahibi olan kəslər sosial şəbəkələri öz həyat tarixçələri ilə doldurmuş və doldurdumağa davam edirlər. Hər kəs savadından, həyat fəlsəfəsindən, psixologiyasından asılı olaraq, forumlarda, bloqlarda, çatlarda özünə xoş olan qrupa üzv olaraq, dərdləşir, fikir bölüşməsi edir, öyrənir və ya vaxtını öldürür. Yazan çoxdu. Bu insanlar sadəcə ünsiyyət qıtlığını internetdə aradan qaldırırlar, yazarlıq sənətini öyrənməyə və ya peşəkar yazar olmağa can atmırlar.
Keçmişdə
formalaşmış bir mif insanları yazarlıq
sənətindən hələ də uzaqlaşdırır. Bu mif, kitabın müqəddəs, ali bir əşya
olduğunu, yazarın isə fitri istedadla doğulmuş, Allahın seçdiyi qeyri-adi şəxs
qismində bu dünyaya gəldiyini insanların təsəvvüründə formalaşdırmış bir
mifdir. İnsanlara elə gəlir ki, yazarlıq sənəti gendən, qandan, nə bilim,
təhtəlşüurdan gələn bir qabiliyyətdir və ona bir peşə kimi yiyələnmək mümkün
deyil. Və eşidəndə ki, yazarlıq sənətinə yiyələnmək olar, biləndə ki, müəyyən
yazı texnikaları, mətnlə iş formaları mövcuddur – mat qalırlar. İnandırıcı
görünmür onlara. Və yenə də şairə ya yazara qeyri-adi məxluq kimi, aşağıdan
yuxarı baxırlar.
