https://literaturensviat.com/?p=213266
UŞAQLIQ – ÇÖP ÜSTÜNDƏ ŞİRİNQUŞ KÜLƏK
Uşaqlıq – çöp üstündə şirinquş külək –
Tez-tez
qonaq gəlir yuxuma.
Geniş
bir küçədə deyil,
Sakit,
balaca döngədə
Qaçır
kəpənəklərin arxasınca.
Bir
neçə bulud qonur
Pətəklərin
rəngli gülüşünə,
Gülüşü
qapıb gizlənir buludlar,
Gizlən-qaç
oynayır küləklə,
bilmir
ki, yuxum buludlarla örtülür.
Uşaqlıq
– çöp üstündə şirinquş külək,
Bir neçə bulud, nənəm babamla -
köhnə
sobadakı köz kimi xatirələrdə canlanır,
yuxularımda
qorunur unudulmaqdan...
***
Günün
biri gizləndi döngədə
sonra
ikincisi, üçüncüsü, beşincisi...
Hara
gedir bu günlər görəsən?
Yağış
onlarsız parlarmı görən?
İl - böyümüş uşaq tək günləri
qaranlıq
otaqda yuxuya verir,
Əlvan xoruz günün çiynində
Şam yeməyinə dəqiqələri dənləyir.
Sabah bahar olacaq, bu günsə hələ qışdır,
Cırcırama
əvəzinə
zalım
külək fit çalır.
Kaman
bu gecə qoca ağacdan
Ocağa
düşərək alışıb yanır.
***
PARÇALANMIŞ
GÜNƏŞ
Gün sökülür
astaca.
Saatlar
– sükuta qərq olub.
Gurşadlar
rəqs edir
Gözlərimizin
rəqs meydançasında.
Görüşür
dan yeri qürub çağıyla,
Qayıqların,
meduzaların altında.
Parça-parça
olmuş günəş boğulur
Səssizlikdə.
Atılmış
bir ovuc dəqiqə
Qumda
bədənimizi axtarır,
Və kədərlə
dənizin ağuşunda
Bizimlə
vidalaşır...
***
PARTLAYIŞA
HAZIR GÜN
Enəcəkmi
yerin yeddinci qatı
Düz uça
bilməyən quşların üstünə?
Dünya
ağlayan bir uşaq tək
Hazır
olacaqmı onu görməyə?
Gecələr
yarpaq tökümü şölənəcəkmi
Köynəksiz
qalmış budaqlarda?
Meydandakı
sərçələr iztirab çəkəcəkmi
ölmüşlərin
dirilərdən artıq olmasına?
Kaş
ki, kaş ki...
Çaylar nicat tapır dərinliklərdə
Tonqallar
alışıb partlayanda,
Və
yalnız aşırı məğrurlar
Alovlanıb
yanır iztirablı qürub çağında.
Sima
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder